Sinds die ene dag is niets meer hetzelfde.
Uitgezaaide borstkanker, niet te genezen. Het nieuws kwam als donderslag bij heldere hemel. Verslagen, machteloos, pijn, verdriet, wanhoop; alle emoties kwamen samen in dat moment. Ongeloof. Is dit echt? Is dit een slechte droom? Hebben ze het wel goed? Dit kan toch niet waar zijn? Zo jong? Net weer moeder mogen worden, is het universum echt zo cru? Oneerlijk. Waarom zij? Waarom uitgerekend zij? Is dit wel echt? Ja, het is echt. Die raakt, hard. Verlammend hard. De wereld staat stil.
Dat stuk ongeloof, dat zit er nog steeds. Eerst met de diagnose en nu met de huidige realiteit: je bent er niet meer. Althans, niet in het aardse. Wel in iedereens hart, en wie weet waar nog meer. Ik was nooit zo van bijgeloof, maar nu kijk ik anders naar zonnestralen door de wolken, fladderende vlinders, een roodborstje dat naar mij fluit, want dat maakt het gemis een klein beetje dragelijker. Dat je misschien nog wel met ons meekijkt.
En hopelijk doe je dat, met ons meekijken, want mijn tuin gaat voor jou tot bloei komen. Dat je nog een keer mee mag door de seizoenen; van groei naar bloei, van loslaten naar rust. Om vervolgens de cyclus opnieuw te starten. “Het afgestorven blad van dit jaar zal de bodem van een volgend jaar vormen, waardoor nieuwe groei en nieuw leven kan ontstaan.” – Rebecca Beattie. Vandaag gaat de zon onder op de kortste dag, morgen zal ze weer opkomen en de reis starten naar het lichtere deel van het jaar. Het begin van de winter; de start van In bloei voor jou.
Hoewel de winterzonnewende de langste nacht met zich meebrengt, komt deze als een bron van hoop, het daglicht gaat vanaf dit moment weer toenemen. De geboorte van het licht: de belofte van langere, lichtere dagen. Een nieuw begin en het moment om intenties te stellen voor het komende jaar; wat wil je loslaten en wat wil je verwelkomen in je leven. Dit is de tijd om het zaadje te planten.
Ik ga letterlijk en figuurlijk vele zaadjes planten voor het komende jaar. Mijn intentie is om een mooie, eervolle actie te voeren die hopelijk vele harten mag verlichten. Lieve Marij, ik mis je zo. Ik draag je met mij mee, in mijn hart en in mijn gedachten, in de verhalen die ik deel en de vragen die ik mijzelf stel.
Liefs,
Loes
Een jaar lang laat ik mijn tuin volledig bloeien in alle tinten roze. Daarmee wil ik mijn dierbare schoonzus Marij (34) eren, geld inzamelen voor Pink Ribbon en aandacht vragen voor het belang van schone bloemen. In mijn eerste blogpost vertelde ik al meer over de invulling van mijn actie. Gedurende het jaar verkoop ik zelf opgekweekte roze plukbloemen, boeketjes uit mijn pluktuin en zaden die ik daaruit oogst. Daarnaast maak ik diverse werkjes van onder andere geperste bloemen. De volledige opbrengst hiervan gaat naar Pink Ribbon. Vanaf maart 2026 lees en beleef je de ontwikkelingen van mijn tuin ook in Gardeners’ World magazine. Samen roepen we iedereen op om de tuin of balkon ook roze te laten kleuren, voor iedereen die is geraakt door borstkanker. Hier lees je meer over in de maart editie.
Het idee om iets te doen met de tuin voor Marij ontstond voor mij al snel. Haar overlijden liet een enorme leegte achter. Ik voelde dat ik nog wat voor haar wilde betekenen. Maar ‘gewoon’ doorgaan met het leven, hoe doe je dat na zo’n verlies? De rouw volgt je overal als een schaduw. De tuin was een plek waar we beiden graag tijd doorbrachten. Mijn tuin voor haar laten bloeien voelt als een mooi en symbolisch gebaar. Daarbij geeft het mij ruimte voor rouwverwerking.
Het aankomende jaar wil ik ook aandacht vestigen op het belang van schone bloemen. Een bloemetje sturen is vaak het eerste wat mensen doen bij ziekte. Het is een mooi gebaar, vol goede intenties. Het is voor mij echter onbegrijpelijk dat, nog steeds, het merendeel van de bloemen wordt geteeld met het gebruik van pesticiden: ziekteverwekkende stoffen. Bloemen zouden met liefde voor de natuur geteeld moeten worden, en daarmee met liefde voor de ontvanger. Verder ga ik dieper in op de betekenis van bloemen. Veel bloemen dragen een symbolische boodschap en zullen naast dat ze tot bloei komen in de tuin ook wat gaan vertellen.
Wat ik de afgelopen tijd gedaan heb en nog ga doen
Ik ben al enige tijd bezig om de roze tuin vorm te geven. Ik heb vaste planten borders aangelegd en de rest van de tuin zal dienen als pluktuin. In de voortuin heb ik een rozentuintje aangelegd en een strook tegels gewipt om ruimte te maken voor nog meer pluktuin. Voor- en achtertuin gaan dus roze kleuren. Niet alleen horizontaal maar ook verticaal. Bijvoorbeeld naast de voordeur, waar ik Clematis montana ‘Rubens’ heb aangeplant. Hopelijk gaat ze in het voorjaar flink klimmen en bloeien! Maar eerst zijn alle voorjaarsbollen aan zet.
Een aantal planten heb ik even geleden al voorgezaaid, onder andere Antirrhinum majus (leeuwenbek), Consolida ajacis (eenjarge ridderspoor), Centaurea cyanus (korenbloem), Dianthus barbatus (duizendschoon) en Digitalis purpurea (vingerhoedskruid). Ik begon altijd met het zaaien van plukbloemen vanaf februari en niet al in de zomer en herfst. Ik ben dus benieuwd in hoeverre het de bloei vervroegd. Daarnaast zouden de stengels ook langer moeten worden, ideaal voor boeketten. Althans, dit heb ik gelezen en ga ik nu zelf ervaren. De tuin is momenteel in ‘rust’, een fijne periode om rustig na te denken over de indeling van de pluktuin. Met de beperkte ruimte die ik heb is het even puzzelen. De puzzelstukjes ga ik de komende tijd leggen.
Ga met mij mee, door de seizoenen ♡ – Loes
