Terug naar de kern

“Soms groeit iets wat vanuit liefde is ontstaan, ongemerkt uit tot iets dat te veel van je vraagt.“

De afgelopen periode heb ik met heel mijn hart gewerkt aan de roze tuin, ter ere van mijn dierbare schoonzus Marij. Haar overlijden liet een enorme leegte achter en van daaruit ontstond het idee om wat te doen met de tuin. Ik voelde dat ik nog wat voor haar wilde betekenen. Maar ‘gewoon’ doorgaan met het leven, hoe doe je dat na zo’n verlies? De tuin was een plek waar we beiden graag tijd doorbrachten. Mijn tuin voor haar laten bloeien voelt als een mooi en symbolisch gebaar en geeft ruimte voor mijn eigen rouw.

Wat begon als een klein persoonlijk initiatief, is uitgegroeid tot iets veel groters. Mijn creatieve brein ging ik de hoogste versnelling en de ideeën begonnen te stromen. Zo ontstond er een Pink Ribbon-actie, namelijk: ‘In bloei voor jou’. De vele reacties die ik krijg op de actie zijn hartverwarmend. Ik heb bovendien het grote geluk dat ik de kans kreeg, en nog steeds, om over de tuin te schrijven in Gardeners’ World magazine. Zij hebben de actie nog verder gebracht met een landelijke meezaai-actie van roze cosmea. Niet alleen mijn tuin, maar nog vele andere tuinen kleuren roze voor iedereen die is geraakt door borstkanker.  

Hoe mooi en waardevol dit ook is, gezien de urgentie van het onderwerp, merk ik dat het op dit moment te veel van mij vraagt. De tuin bracht mij altijd rust en ruimte; een plek waar de gedachtestroom even tot stilstand komt. Inmiddels brengt het mij helaas ook onrust. Het lukt mij niet om alles wat ik had bedacht voor de actie uit te voeren. Gaandeweg zijn er overal ‘moetjes’ ontstaan. Moetjes en verwachtingen die ik vooral zelf gecreëerd heb. Ik wil te veel en kan dit niet waarmaken met het energielevel wat ik nu heb. Of eerder, het gebrek daaraan. Hierdoor heb ik constant het gevoel achter de feiten aan te lopen. Het voelt als falen en dat is absoluut nooit de bedoeling van deze actie geweest. Ik loop mijzelf voorbij en ben vooral mijn eigen grootste criticus.

Daarom heb ik besloten terug te gaan naar de kern: mijn tuin laten bloeien voor Marij. Een plek voor herinnering, rouw en liefde. Mijn focus gaat weer naar het volgen en meebewegen met de seizoenen. Loslaten wat voor mij voelt als ‘moeten’ en mijn verwachtingen bijstellen, zodat ik weer zonder druk door de tuin kan struinen en mij kan verwonderen.

Dat betekent ook dat ik voorlopig stop met actieve fondsenwerving voor Pink Ribbon en dus met de verkoop van planten. De planten die er nog zijn, rond de 400 eenjarige roze plukbloemen, mogen zeer binnenkort weg (vrije gift of gratis), zodat ik weer ruimte kan maken voor wat voor mij passend voelt. De aankondiging hierover volgt.

Ik heb inmiddels al een geweldig bedrag mogen ophalen en de mogelijkheid voor vrije giften aan de actie ‘In bloei voor jou’ zal blijven. De aandacht zal meer verschuiven naar bewustwording over Pink Ribbon en het belang van schone bloemen. Mijn bijdrage aan Pink Ribbon gaat nu vooral liggen in het delen van het verhaal middels mijn tuin.

Ik blijf dus mijn roze tuin en verhaal delen, maar alleen wanneer het goed voelt, zonder druk. Tuinieren is meebewegen, en dat is wat ik nu voor mijzelf doe.

Ontzettend bedankt voor alle steun en betrokkenheid. Dat betekent nog steeds enorm veel voor mij.

Lieve tuingroet,

Loes

♡

Afbeelding bij blog: Gebroken hartje
Dicentra spectabilis (inmiddels Lamprocapnos spectabilis)

Ook wel ‘bloedend hartje’ of ‘tranend hartje’ genoemd en in het Engels ‘Bleeding Heart’. Waarom is niet moeilijk te ontdekken. De bloem heeft de vorm van een perfect hartje met daaronder een witte druppel, wat op een traan lijkt.  

De botanische naam Dicentra spectabilis vindt haar oorsprong in het Grieks. Dicentra is afgeleid van het woord ‘dis’ wat ‘twee’ betekent, naar de vorm van de bloem. Afhankelijk van welke kant je de bloem bekijkt, lijkt zij uit twee delen te bestaan. Spectabilis vertaalt naar ‘spectaculair’.

De bloem kent in verschillende culturen een rijke symboliek. In de Victoriaanse bloementaal werden de bloemen gebruikt als symbolen van diepe passie, maar ook als eerbetoon aan overleden geliefden. Om het laatste heb ik deze plant in de tuin gezet. De zichtbare druppel die aan elke bloem hangt, symboliseert tranen die vergroot zijn door het verlies van een dierbare.  

Zoals ik ernaar kijk, is de bloem een hart vol liefdevolle herinneringen, wat openbreekt van verdriet en een traan laat van verlies. Maar ze behoudt haar ware vorm, want liefde blijft altijd bestaan. Deze periode barst van fijne herinneringen. Mooie wandelingen op de Veluwe en genieten in de tuin. Deze tijd van het jaar was voor Marij ultiem, er ging niets boven buiten zijn tijdens het prachtige lenteweer.

Mijn hart laat een traan, want wat had ik deze periode graag weer samen met haar en haar gezin beleefd.